Herfstlasagna van warmoes en pompoen

IMG-0048

Ben jij ook zo verliefd op september? Het goud van de Indian Summer. Gefilterd licht -als het niet regent tenminste.  Fruit, groenten, kruiden, bloemen: alles bereikt het toppunt van rijp zijn. Je hoort de natuur bijna uit haar voegen barsten. Hier en daar sluimert reeds zacht verval. De herfst is voor de natuur als de barok voor de kunst. Overdaad, gejubel, opschepperij. Een beetje te veel van het goede. Een bijna voorbij. Maar we wentelen er ons met graagte in. Als in een warm bad. Als in stroop. Het classicisme van de winter brengt straks ascese en noodgedwongen -maar broodnodige- rust. Nu nog niet. Nu vertoeven we in het land van de krekel. We oogsten, we eten en we slapen onze roes uit.

Na een zomer vol bergen, was het weer wennen aan de stad.  Zoeken naar manieren om te blijven ademen. Met het hoofd in de nek naar de lucht kijken omdat dat hier de enige vorm van verte is. En wanneer het even kan: ontsnappen naar een zeldzaam stukje natuur aan de rand van het betonnen leefgebied dat wij stedelingen thuis noemen. Zucht.

Daarom wil ik mijn eten uit de grond blijven halen. Om te geloven dat er nog zoiets als aarde bestaat. Het Wijveld is voor mij allang geen groentewinkel in openlucht meer. Het is uitzicht, een extra long, therapie. En september waardig, tiert dat stukje hemel op aarde nu welig. Zachte bedden vol lonkend volrijp leven lokken mij erheen.

En dan is het eindelijk zover. Geen groter genot dan het oogsten van de eerste hokkaido pompoenen. Hun zwaarte draag ik met gemak omdat ze me onderweg al tal van mogelijkheden toefluisteren. Gaande van taart tot friet, van smoothie tot stoofpot. Pompoenen zijn ronde dozen gevuld met de beste troost tegen de winter die komt. Barokke grootmeesters. Niet voor niets veranderen ze in koninklijke koetsen als er ergens wordt getoverd .

Geen blad dat gretiger blinkt dan dat van de warmoes. Nochtans wordt deze groente niet even gretig geoogst als bijvoorbeeld spinazie. Hoe dat komt, wil ik niet begrijpen. Ik kan geen beter excuus verzinnen dan ‘onbekend is onbemind’ en daar valt wat aan te doen. Daarom  verklap ik jullie eerst de essentiële basisbereiding van warmoes.

Warmoes bereiden

Je moet één ding weten om warmoes goed te kunnen klaarmaken: Het blad moet van de steel! Deze twee delen van de plant hebben een compleet verschillende structuur en dat moet gerespecteerd worden tijdens de bereiding. De steel kan tegen een stootje en wil dus graag heet vuur en een goede lik olie. Snijd de steel uit het blad in een omgekeerde v-vormige beweging. De steel loopt immers uit op een punt in het blad. Snijd de steel in reepjes van 1 cm en stoof die op hoog vuur in een pan of wok met kruiden naar keus. Denk aan het stoven van een ui. Je wil dat de steel glazig wordt en zacht. Pas als dat het geval is, voeg je het blad toe. Het blad mag in grote repen van wel 10 cm worden toegevoegd. Snijd het dus niet fijn. Je kan de bladeren zelfs met de hand scheuren i.p.v. ze te snijden.  Nu volgt het belangrijkste: roerbak de warmoesbladeren twee tot vier minuten mee en zet dan het vuur UIT. Het blad zal zacht worden en smelten in de restwarmte maar niet volledig verpieteren. De stevige beet blijft op die manier bewaard.

Warmoes doet het prima in een pikante tomatensaus met rode ui of gebakken in look en sojasaus afgewerkt met een druppel geroosterde sesamolie. Maar voor de lasagna maakte ik de warmoes klaar met een zachte vegan bechamelsaus op basis van gistvlokken. Onweerstaanbaar lekker zeg ik u!

Pompoen, de publiekslieveling en warmoes, het onbekende blad, ontmoeten elkaar in deze hartige herfstlasagna en bewijzen maar weer eens dat opposites attract. Het zoete en zachte van de pompoen krijgen de nodige weerstand van het stoere, aardse van de warmoes. Dit is misschien een iets uitgebreidere bereiding dan jullie van mij gewend zijn maar hij is zooo lekker dat ik hem jullie niet wou onthouden. Je kan uiteraard de pompoen de dag voordien al roosteren om het werk wat te spreiden. Maken maar!

IMG-0254

Herfstlasagna van warmoes en pompoen

Voor een ovenschotel voor ruim 6 personen

800g hokkaidopompoen
300g warmoes
15 grote lasagnavellen
250g gekookte kikkererwten (of één bokaal)
1 liter tomatenpassata
1 el bouillonpasta
een half glas rode wijn
2 tenen look
6 blaadjes salie
400 ml sojaroom
2 el gistvlokken
1 tl paprikapoeder
1 tl currypoeder
1 el balsamico
1 el sojasaus
1 takje tijm
2 blaadjes laurier
olijfolie
peper en zout

Verwarm de oven voor op 200°C. Was de hokkaido grondig (borstel de schil met een hard groenteborsteltje met overvloedig water). Verwijder de pitten. Snijd in plakken van een één centimeter en schik in een ovenschaal. Pers de tenen look. Voeg toe aan de pompoen samen met 2 eetlepels olijfolie, de versnipperde blaadjes salie en peper en zout. Meng alles heel goed door elkaar met je handen. De pompoen moet volledig ingevet zijn met olie. Plaats in de oven en laat gedurende een half uur bakken. Hussel regelmatig even om om aanbakken te voorkomen. Prik met een vork of de pompoen zachtgaar is. Haal hem dan uit de oven en zet even opzij.

Snijd de warmoes zoals hierboven beschreven. Bak de stelen. Voeg de room en de gistvlokken toe. Laat 3 minuten sudderen. Voeg het blad toe. Zet het vuur uit en zet opzij.

Giet de kikkererwten af en laat uitlekken. Laat een pan heet worden met olijfolie en bak daarin de kikkererwten met het paprikapoeder en de curry tot ze knisperig worden. Blus met balsamicoazijn en sojasaus. Zet opzij.

Giet de tomatenpassata in een pot. Voeg de rode wijn, tijm, laurier en de bouillon toe en breng aan de kook. Laat op zacht vuur gedurende 10 minuten inkoken. Voeg de kikkererwten toe.

Neem een ovenschotel. Beleg de bodem met een laagje warmoes met saus. Bedek met een laagje pompoen. Dek af met lasagnavellen. Voeg nu een laagje tomatensaus met kikkererwten toe.  Dek af met lasagnavellen. Herhaal dit procede nog een keer. Eindig met een laatste laag warmoes en beleg die met de laatste stukjes pompoen. De liefhebbers kunnen afwerken  met wat geraspte kaas om te gratineren (maar dit is eigenlijk echt niet nodig want de lasagna is machtig genoeg).
Plaats in de oven gedurende 30 minuten. Prik om te kijken of de lasagnavellen goed gaar zijn.

Serveer met een lekkere groene herfstsalade met walnoten, druiven en een mosterdvinaigrette

 

Advertenties

De weekmenuplanner van Madame Zsazsa

Na haar pracht van een zsazsalmanak die je -helaas enkel- kon scoren bij het Nieuwsblad, ontwierp de gelijknamige Madame ook nog eens een weekmenuplanner die je goesting doet krijgen om 2017 in je beste keukenschort in te zetten. Supermooi is hij! Met kleurgroentjes én seizoensgroentjes op elk blad. Fier als een gieter en blij als een kind was ik dan ook dat ik mijn menu voor de eerste twee weken van het nieuwe jaar mocht delen met haar lezers.

Omdat er heel wat gerechtjes van de voorbije kookeetleefjaren werden gerecycled -ahja, zo zijn we! -in de menu, krijgen jullie die hier nog even met de linkjes erbij voorgeschoteld. Dat 2017 mag smaken!

fullsizerender

Week 1 -van 2 tot 8 januari

Maandag 2 januari 2017
Pompoenrisotto met Indiase linzen en warmoes (de warmoes kan je -seizoensgewijs- vervangen door andijvie )

Dinsdag 3 januari 2017
Zwartebonenburger met veenbessenbarbecuesaus en pompoenfrietjes (ja, de enige echte!)

Woensdag 4 januari 2017
Tofu-au-vent met gebakken patatjes en een winterslaatje  (veldsla is dé wintersla bij uitstek, combineer met winterpostelein en je hebt een droomslaatje)

Donderdag 5 januari 2017
Knolselderkroketjes met huisgemaakte tartaar en frietjes

Vrijdag 6 januari 2017
Japanse wok van rode kool, prei en tempeh met basmati en misodressing (receptje dat ik maakte voor EVA-magazine dus zoek daar maar even op!)

Zaterdag 6 januari 2017
Restjesdag! Maak een ovenschotel van wat je nog in je frigo vindt en de restjes van de voorbije gerechten.

Zondag 7 januari 2017
Gebakken seitan met pastinaakpuree, rodebietenrodekoolchutney en waterkerssaus

Week 2 -van 9 tot 15 januari

Maandag 8 januari 2017
Pastinaaksoep met pitta’s met pittaslaatje en geraspte rodebiet en rode kool

Dinsdag 9 januari 2017
Pasta Pompoen

Woensdag 10 januari 2017
Linzenballetjes in abrikozentomatensaus met knolselderpuree

Donderdag 11 januari 2017
Shakshuka (google this one and enjoy!)

Vrijdag 12 januari 2017
Seitanstoverij met frietjes en slaatje

Zaterdag 13 januari 2017
Savooimosterdtarteletjes met geglaceerde koolrabiblokjes in sinaasappelcaramel met slaatje (deze komt één dezer nog online! )

Zondag 14 janjuari 2017
Indische curry van kikkererwten, pompoen en aardpeer met basmati

Een bord vol zon

pasta por favor 001

Dat het leven soms simpel is als je het simpel kan laten. De gouden herfstdagen zorgden in mijn plantenpotten voor een onverwachte extra opbrengst. Veel kweek ik niet. Ik heb er de plek en de tijd niet voor en bovendien geniet ik van de oogst van de beste boer van Gent. Maar ik kan het niet laten elk voorjaar toch wat te zaaien. Omdat het zo heerlijk is die eerste sprietjes te zien piepen uit de donkere grond. Dat ik dan elke dag als een klein kind met mijn neus boven die potten hang om te speuren naar nieuwe leven, een nieuwe scheut, een blad, een bloesem. Eens ik de tomaten mag dieven (jawel, ik bedien mijzelf al van wat vakjargon!), komt die intense tomatengeur tevoorschijn. En dan is het wachten op de eerste zoete rode smaaksensatie. Dat je dat niet in de winkelrekken vindt. Een smaakbom in zo’n klein vruchtje. Zo fier als een gieter en steeds weer vol verwondering oogst ik dan een bakje Italië. Want die associatie maak je meteen bij het genieten van je eigen kerstomaten en basilicum. Die basilicum heb ik trouwens niet gezaaid maar ik las onlangs dat de plantjes uit de potjes uit de winkel zo’n miezertjes worden omdat ze met een massa samen staan en dus gewoon geen ademruimte hebben om fatsoenlijk te groeien. Dus ik prutste al die dutsjes uit elkaar en gaf ze de ruimte die ze verdienden en jawel ferme planten werden het met nog eens een prachtoogst.

Toen ik dus gisteren thuis kwam met het luie voornemen het een avondje zo te laten -koken voor je eentje lijkt soms zo’n overbodige luxe en een kom yoghurt met wat fruit kan ook smaken- lonkten basilicum, kerstomaat en pepertjes met zo’n overgave dat ik aan het plukken ging.

Meer dan pasta, een paar tenen look en een handvol pijnboompitten heb je daarbij niet nodig voor een feestmaal. Want simpel is nooit simpel als je de essentie weet te appreciëren van puur en echt eten. Minder is altijd meer voor fijnproevers. En Italië ligt binnen handbereik als je zelf tomaten kweekt.

pasta por favor 003

Italiaanse pasta van eigen oogst

Nodig voor vier:
20 kerstomaatjes
10 geritste takjes basilicum
6 tenen look
100g pijnboompitten
olijfolie
zwarte peper
zeezout
1 pepertje
500g cappelini of tagliatelli
scheut balsamico

Kook de pasta beetgaar in zout water.
Fruit de versnipperde look in een gulle scheut olijfolie. Voeg kerstomaten, versnipperd pepertje en basilicumblaadjes in hun geheel toe. Roerbak tot de tomaatjes barsten. Blus met een scheut balsamico. Voeg de pijnboompitten toe en roerbak even. Gooi de pasta erbij in de pan. Voeg nog een goeie scheut olijfolie en peper en zout naar smaak toe.
Hussel alles goed door elkaar zodat de pasta de smaak van de tomatenjus absorbeert.

Buon appetito!