Griekse rijstballetjes

IMG_8419

Dat het van december geleden is dat ik nog iets heb laten horen. Het is een regelrechte schande! Ik begrijp het dus volkomen als jullie intussen zijn weggelopen naar andere en hippere foodblogs maar desondanks hoop ik tegen alle verwachtingen in dat jullie gewoon hondstrouw zijn. Want jawel Netflix heeft de wedstrijd deze avond niet gewonnen. Ik ga heldhaftig de strijd aan tegen dichtvallende oogleden en dichtslibbende hersencellen want ik heb een receptje dat jullie, dat weet ik wel zeker, zal kunnen bekoren. ‘Waarom?’  durven jullie mij onbeschaamd -want zo zijn jullie en daarom heb ik jullie zo graag- vragen? Ewel! zeg ik u. Is het niet omdat het zo lekker is, dan wel omdat het zo gemakkelijk, zo goedkoop en zo klaar in een wip is. Nog niet voldoende? Het eco gehalte van dit recept is hoog en de gezonde ingrediënten talrijk.
Laat het ons dus kort houden: Deze ballen wil je hebben. Deze ballen zullen scoren. Bij uw kinderen, bij de verstokte vleeseter en bij uw strakke weekplanning. Lees dus maar gewoon verder en vergeet, toegeeflijk als jullie ook wel zijn, dat ik jullie zo lang heb verwaarloosd want dit recept kan iedereen krijgen! Zelfs uw schoonmoeder.

Het uitgangspunt is al even simpel als de rest van het recept: Je zit met een restje rijst. Niet zo eco op zich, dat restje, ik weet het, maar laat ons eerlijk zijn: het overkomt ons allemaal. Het hoeft bovendien niet perse rijst te zijn. Een ander restje graan mag ook en ach kom laat ik meteen gul zijn: een restje van om het even wat mag! Dat restje wordt immers de basis van onze overheerlijke balletjes. Het recept dat ik jullie hier verklap is dan ook een aanzet, een voorbeeld en zeker geen dogma want gelukkig zijn er heel wat meer balletjes onder de zon dan Griekse. Italiaanse, Franse, Mexicaanse en Indische: ze zijn  allemaal even welkom. Onze restjes hebben het hier voor het zeggen dus zij bepalen welke balletjes jij vanavond op je bord krijgt.

Waarom werden het deze keer Griekse balletjes? Omdat een restje feta, een restje spinazie en een restje zwarte olijven mij aankeken en ‘duh’ zeiden. Ze wisten wat ze wilden en daar hadden ze helemaal gelijk in.

Maar met andere restjes weer andere balletjes. Ik kijk nu al uit naar jullie wildste creaties.

IMG_8520

Griekse rijstballetjes

Voor 20 balletjes
400g gekookte rijst
200g gestoofde spinazie
10 zwarte olijven
80g pijnboompitten
80g rozijnen
150g feta
peper en zout

Doe de afgekoelde rijst in een kom.
Hak de gestoofde spinazie fijn en voeg toe.
Snijd de olijven in dunne schijfjes en voeg toe
Rooster de pijnboompitten goudbruin in een droge pan en voeg toe.
Verkruimel de feta en voeg toe. Meng alles en breng op smaak met peper en zout.
Kneed met je handen alles tot een stevig kleverig deeg. Is het deeg te nat? Voeg wat broodkruim of paneermeel toe.
Bak de balletjes in olijfolie tot goudbruin. Draai regelmatig om. Je kan de balletjes ook frituren of afbakken in de oven.

Italiaanse balletjes? Denk zongedroogde tomaatjes, mozarella, basilicum
Franse balletjes? Denk brie, champignons,  gebakken ajuin, peterselie
Indische balletjes? Denk zoete aardappel, bloemkool, erwtjes, rode linzen

IMG_8464

Driesterrenhavermout

Kunnen jullie zich een beetje nestelen in de herfst? Lekker aan de bak en de kook met wat het seizoen te bieden heeft? Dekentjes, kaarsen, boeken, een kop thee? Hier is het al comfortfood dat de klok slaat! Met de koude dagen kwam de goesting naar warme ontbijtjes weer op. In de zomer ben ik meer een smoothiemens maar in de winter houd ik van dampende kommen. Mogelijkheden genoeg! Fruit, havervlokken, noten, zaden en zelfs groenten mogen daar in verwerkt worden! Pompoen, wortel en pastinaak doen het prima in een zoet gerecht.

Ik weet het. Velen vinden havermoutpap een kleffe boel maar ik herhaal het tot vervelens toe: dat hoeft niet zo te zijn! Havermout kan ook heerlijk smeuig, romig en zijdezacht zijn. Bovendien bepaal je zelf grotendeels de smaak en de consistentie door wat je er hoe allemaal in draait. Voor mij geldt eigenlijk maar één regel: Havermout mag niet plakken. Ik lust immers geen cement. Ik voeg dus steeds meer melk toe dan de meeste basisrecepten aanbevelen en vaak werk ik nadien nog af met een scheut soja- of kokosroom of vanillepudding. Heerlijk trouwens is die combi van warm en koud (denk: warme appeltaart met vanilleijs!).

Van deze twee herfstige havermoutkommen krijg ik het in elk geval heel gezellig warm en ik hoop jullie ook!

img_5239
Pompoenhavermoutpap met chaikruiden en pepernoten

Voor twee porties:
300g hokkaidopompoen, ongeschild, in blokjes
1/2 tl gemalen korianderzaad
1 tl kaneel
1/2 tl gemalen kruidnagel
1/2 tl gemalen cardamom
1/2 tl nootmuskaat
1/4 tl zwarte peper
1/2 tl gemberpoeder
1/2 tl sinaasappelzeste
1 snuifje zout
1 banaan
250 ml hete havermelk
200g fijne havervlokken

Voor de afwerking:
Handjevol pepernoten (verkopen ze nu in bioplanet!)
Schijfjes peer

Kook de hokkaidopompoen  botergaar. Doe in de blender (of in een maatbeker als je een staafmixer gebruikt). Voeg alle andere ingrediënten toe en mix tot een smeuige pap. Indien te dik, voeg nog wat melk toe. De pap moet de substantie van pudding hebben.
Giet in kommen en werk af met de pepernoten en de peer.

img_4628
Gouden havermoutpap met gegrilde appeltjes en donkere chocoladesaus

Nodig voor twee porties:
300g fijne havervlokken
600 ml plantaardige melk
200g zwarte chocolade
1 el curcuma
1 snuifje zout
1 appel in maantjes
scheut ahornsiroop

Doe de vlokken met de curcuma, het zout en de melk (behalve twee eetlepel voor de chocolade) in een kom met dikke bodem. Breng aan de kook en laat 3 min zachtjes doorkoken.

Smelt de chocolade met twee eetlepels melk in een kommetje

Laat een grilpan heet worden met een nootje kokosvet. Schik de schijfjes in de pan. Besprenkel met een scheutje ahornsiroop. Draai na 2 min om en laat opnieuw 2 min grillen tot goudbruin.

Giet de havermout in de kommen. Schik de peertjes erop. Besprenkel met de chocoladesaus.

Pompoenrisotto met Indiase warmoes en linzen

Dit gerecht ontstond tijdens mijn laatste workshop Improcooking. Ik wou het vooral met jullie delen omdat het zo’n mooi voorbeeld is van een ‘meant to be’ tussen toevallige ingrediënten. Ik ben een echte risottofan maar ik maakte hem tot die avond steevast met witte wijn klaar en die hadden we die dag helaas niet in huis. Maar er was rode wijn en een lonkende hokkaido die daar zeker een glaasje van lust. Bovendien ben ik dol op een berekend risico. Als ik rode wijn en risotto nu google blijken er al tal van risottorecepten op basis van rode wijn te bestaan maar die avond was het raden naar een smaak die ik nog niet kon proeven. Soms vergelijk ik combineren in de improkeuken met het componeren van een symfonie. Componisten ‘horen’ hun muziek terwijl ze die schrijven. Ik probeer mijn gerechten te smaken terwijl ik ze bedenk. Dat lukt zeker niet altijd even goed maar soms zit ik er helemaal op en dat is echt een triomfgevoel. Zo ook met de rodewijnrisotto. Het was een schot in de roos. Mozarteuforie.

Tijdens een improcookingworkshop brengt iedereen een seizoensgroente naar keus mee. Daarmee -en met mijn voorraadkast- gaan we aan de slag. Die avond had iemand een flinke bos rood gesteelde warmoes meegebracht. Wat je daar mee deed. Want dat smaakt toch eigenlijk naar niet veel. Warmoes kan aards smaken als je hem enkel stooft met peper en zout maar met look en een scheut sojasaus krijgt hij meteen allure en in combinatie met een pittige tomatensaus smelt hij helemaal in je mond. Wij gingen voor de laatste combi en vulden aan met groene linzen voor een volwaardig stoofpotje.

Er werd die avond nog heel wat meer gekookt door de aanwezigen maar deze twee gerechten en hun herfstig duet sprongen er voor mij echt uit door hun warme smaak, diepe herfstkleur en zachte textuur. Eentje om nog veel te herhalen tijdens de herfstdagen. Helaas doet de foto -wegens weer die dagen zonder fotogeniek licht dedju- het gerecht geen eer aan. Maar geloof me, het is goddelijk.

img_4615

Pompoenrisotto met rode wijn en warme kruiden

Nodig voor vier
350g risottorijst (het kan ook met volle rijst maar ik vind de smeuigheid van risottorijst niet te evenaren)
300g hokaidopompoen in dobbelsteentjes
1 versnipperde ui
2 tenen versnipperde knoflook
300 ml rode wijn
1 l hete groentebouillon (1 el morgabouillon in 1 l kokend water)
1 tl kaneelpoeder
1 tl komijnpoeder
3 kruidnageltjes
3 blaadjes laurier
1/2 tl chilipoeder
1 tl paprikapoeder
1 takje tijm
olijfolie
peper en zout

Rooster de rijst in een droge pan tot hij gaat geuren. Voeg een scheut olijfolie, look en ui toe en roerbak 3 minuten. Voeg de pompoen toe en roerbak nog eens 3 minuten. Blus met de rode wijn. Voeg de specerijen en kruiden toe. Roer goed door. Voeg nu beetje bij beetje de bouillon toe. Telkens als de rijst droog komt te staan; giet je er wat bouillon bij. De bouillon moet heet zijn! Anders koelt de rijst telkens weer af. Roer de rijst geregeld. Herhaal dit tot alle bouillon op is. Als de rijst romig en smeuig is en nog een lichte beet heeft, is hij klaar. Is de rijst nog te taai, dan voeg je nog wat heet water toe tot hij gaar is. Laat tien minuutjes rusten. Smaak af met peper en zout.

Indiase warmoes en linzen

Nodig voor vier

400g warmoes
300g groene linzen (Dupuy)
1 tl korianderpoeder
1 tl komijnpoeder
1 tl curcuma
1 tl curry
1 tl paprikapoeder
1/2 tl chilipoeder
2 tenen versnipperde look
0,5 l groentebouillon
0,5 l tomatenpassata
olijfolie
peper en zout

Snijd de stelen uit de warmoes en snijd ze in 1 cm smalle reepjes. Snijd het blad in 5cm brede repen.
Stoof de warmoesstelen met de knoflook in olijfolie aan. Voeg de linzen toe. Roerbak 3 min.
Voeg de kruiden, bouillon en tomatenpassata toe. Laat 20 minuten pruttelen op een laag vuur of tot de linzen zacht zijn. Voeg bouillon toe indien nodig. Voeg de blaadjes van de warmoes toe, roer om en zet het vuur uit. Laat 5 minuten rusten. Smaak af met peper en zout.

Bananenchocoladevierkantjes (aka Herfsttroost)

img_4540

Ik weet niet hoe dat bij u werkt maar voor mij staat het begin van de herfst gelijk aan een onstuitbare drang naar taart en koekjes. Alles wat het aftellen naar 21 maart kan verzachten is welkom. Ik ben immers niet zo winterhard. De koude -als we die dit jaar al krijgen van onze kapotte natuur- kan me niet echt deren maar het is dat schrijnende gebrek aan licht. Ik verwelk daarvan. Ik houd me tussen oktober en maart eerlijk gezegd met moeite in leven. En met taart. Of koekjes. En ook wel met pruttelende stoofpotten en hete soep. Haal dus dat deken maar vast uit de kast en gooi nog een blok hout op de kachel. En zet die ketel op tot hij gloeit. Alles mag van mij op standby tot het terug opklaart. Behalve de honger. En het heel dichtbij elkaar zijn.

Deze vierkantjes zijn een beetje koekje en een beetje taart. Ook in standby modus maak je ze in een wip. Ze vragen zo goed als geen inspanning. Ze zitten boordevol verwennerijtjes en zijn toch gezond. Wat wil een mens meer.

img_4541

Bananenchocoladevierkantjes

Nodig voor 15 koekjes
3 rijpe bananen
2 cups havervlokken
2 eetlepels pompoenpitten
2 eetlepels chocoladedruppels
2 eetlepels gojibessen
1 tl bakpoeder
3 el pindakaas
2 el kokosolie
snuifje zout
1 tl vanillemerg

Verwarm de oven voor op 180°C (geen heteluchtstand).
Mix de bananen met het kokosvet, het bakpoeder, de vanillepoeder, het zout en de pindakaas tot smeuig. Roer de havervlokken, de gojibessen, de chocoladedruppels en de pompoenpitten  er onder.
Bedek een bakblik van ongeveer 25 op 15 cm met bakpapier. Doe het koekjesdeeg erin en druk het overal goed aan tot een platte koek.
Bak ongeveer 25 minuten of tot goudbruin.
Haal het blik uit de oven, laat 5 minuutjes rusten en snijd in vierkantjes. Laat nog een half uurtje rusten en smul dan van je eerste lauwe vierkantje. Met een bolletje ijs uiteraard extra troostrijk!

img_4542

Dat klein geluk het grootst is.

Dat het het klein geluk is waar ik deze dagen het meeste nood aan heb. Een lief bericht dat ik niet had verwacht. Een warm lavendelbad met Bach. Geen regen tijdens het halve uur dat je naar huis fietst maar daarvoor en daarna wel, liefst heel veel. De onlosmakelijke cluster van goed boek, deken, zetel, thee (of ach doe toch maar rode wijn). Een oud lied en een nieuw gedicht (andersom mag ook, verras me). Iemands armen om je heen, vanzelfsprekend, langdurig, warm (zodat de wereld een beetje minder schrijnt en het enige zekere ‘nu’ tastbaar wordt). Troosteten. Eerlijke hartverwarmende borden die je liefst niet in je eentje opeet maar deelt. Een mond is een lichaamsdeel dat zich van kleins af aan als geen ander laat sussen. Dat deze havermout dat mag bewijzen. Dat klein geluk zo groot is dat je ervan duizelt.

IMG_0427

Hartverwarmende chocoladehaver met gebakken sesambanaan

Nodig voor twee kommen
200g havervlokken of 500g gekookte haver
voor de vlokken: 0,5 l plantaardige melk, voor de volle gekookte haver: 200 ml plantaardige melk
1 el cacaopoeder
1/2 tl chilipoeder
1 tl kaneel
1 tl vanillepoeder
2 bananen
1 el sesamzaad
1 el zwarte chocoladedruppels
1 el kokosvet

Ik lust liever volle haver dan de vlokken. Ik kook twee keer per week een volle pot (drie keer zoveel water als haverkorrels met een snuif zout op een laag vuur gedurende een uur laten koken) en bewaar die in de koelkast. ’s Morgens warm ik een portie daarvan op  met een scheut melk en smaakmakers naar keus (hier vanille, kaneel, chili en cacao). Warm liefst op in een pannetje want in de microgolfoven worden de smaakmakers niet voldoende opgenomen.

Als je vlokken gebruikt, laat je die even doorkoken in de melk met de smaakmakers (zoals je gewoon bent havermoutpap te maken). Meng de chocoladedruppels pas op het eind onder de pap of strooi ze erover.
Bak de banaan in het kokosvet met het sesamzaad en een snuif kaneel en garneer er je kom havermout mee.

 

Spaghettipompoen

cookies 002

Voor de eerste keer in mijn leven -stel je voor!- kreeg ik een spaghettipompoen in handen. Geoogst op mijn favoriete veld uiteraard. Deze roomkleurige rugbybalvormige pompoen is een echte keikop (de linkse op de foto). Ik brak bijna een mes op de schil. Maar gehalveerd en ontpit kan je er heel makkelijk leuke dingen mee doen. Het vruchtvlees laat zich, eenmaal gaar, zo uit de schil scheppen. Als spaghetti, inderdaad. Een collega gaf me de tip de helften na het roosteren te vullen met je favoriete spaghettisausje. Een voltreffer zo bleek. En echt wel comfortfood voor lange luie herfstavonden met veel kaarsen in de aanslag en uiteraard een glas rode wijn.

Spaghettipompoen met pittige preiroomsaus

Nodig voor een tête à tête:
1 spaghettipompoen
2 stengels prei
1/2 chilipepertje
1 cup (soja)room
handvol peterselie
pezo
olijfolie
1 blad laurier
1 takje thijm
1/2 tl nootmuskaat
handjevol versnipperde peterselie
Optioneel: kaas voor garnering

Verwarm de oven voor op 200°C.
Halveer de pompoen en lepel de pitten eruit. Giet een gulle scheut olijfolie in elke pompoen en een tl peper en zout. Wrijf dit goed in het vruchtvlees. Plaats de helften pompoen met de bolle kant naar beneden in een ovenschotel. Giet in de schotel een drietal centimeter water. Plaats gedurende minstens een uur in de oven. Prik in het vlees om te controleren of het gaar is. Het vlees moet echt zacht zijn.

Snijd de prei in ringen en stoof ze in olijfolie.
Voeg laurier, thijm en nootmuskaat toe. Laat stoven tot boterzacht.
Voeg de room toe en laat even sudderen. Smaak af met peper en zout.

Lepel het vruchtvlees van de pompoenen wat los. Giet in elke helft een gulle lepel saus en werk af met versnipperde peterselie.

Varieer met de sausjes bij je pompoen. Een tomatensaus met zwarte olijven en kappertjes zou het ook prima doen!

leren fermenteren 005

Een bord vol zon

pasta por favor 001

Dat het leven soms simpel is als je het simpel kan laten. De gouden herfstdagen zorgden in mijn plantenpotten voor een onverwachte extra opbrengst. Veel kweek ik niet. Ik heb er de plek en de tijd niet voor en bovendien geniet ik van de oogst van de beste boer van Gent. Maar ik kan het niet laten elk voorjaar toch wat te zaaien. Omdat het zo heerlijk is die eerste sprietjes te zien piepen uit de donkere grond. Dat ik dan elke dag als een klein kind met mijn neus boven die potten hang om te speuren naar nieuwe leven, een nieuwe scheut, een blad, een bloesem. Eens ik de tomaten mag dieven (jawel, ik bedien mijzelf al van wat vakjargon!), komt die intense tomatengeur tevoorschijn. En dan is het wachten op de eerste zoete rode smaaksensatie. Dat je dat niet in de winkelrekken vindt. Een smaakbom in zo’n klein vruchtje. Zo fier als een gieter en steeds weer vol verwondering oogst ik dan een bakje Italië. Want die associatie maak je meteen bij het genieten van je eigen kerstomaten en basilicum. Die basilicum heb ik trouwens niet gezaaid maar ik las onlangs dat de plantjes uit de potjes uit de winkel zo’n miezertjes worden omdat ze met een massa samen staan en dus gewoon geen ademruimte hebben om fatsoenlijk te groeien. Dus ik prutste al die dutsjes uit elkaar en gaf ze de ruimte die ze verdienden en jawel ferme planten werden het met nog eens een prachtoogst.

Toen ik dus gisteren thuis kwam met het luie voornemen het een avondje zo te laten -koken voor je eentje lijkt soms zo’n overbodige luxe en een kom yoghurt met wat fruit kan ook smaken- lonkten basilicum, kerstomaat en pepertjes met zo’n overgave dat ik aan het plukken ging.

Meer dan pasta, een paar tenen look en een handvol pijnboompitten heb je daarbij niet nodig voor een feestmaal. Want simpel is nooit simpel als je de essentie weet te appreciëren van puur en echt eten. Minder is altijd meer voor fijnproevers. En Italië ligt binnen handbereik als je zelf tomaten kweekt.

pasta por favor 003

Italiaanse pasta van eigen oogst

Nodig voor vier:
20 kerstomaatjes
10 geritste takjes basilicum
6 tenen look
100g pijnboompitten
olijfolie
zwarte peper
zeezout
1 pepertje
500g cappelini of tagliatelli
scheut balsamico

Kook de pasta beetgaar in zout water.
Fruit de versnipperde look in een gulle scheut olijfolie. Voeg kerstomaten, versnipperd pepertje en basilicumblaadjes in hun geheel toe. Roerbak tot de tomaatjes barsten. Blus met een scheut balsamico. Voeg de pijnboompitten toe en roerbak even. Gooi de pasta erbij in de pan. Voeg nog een goeie scheut olijfolie en peper en zout naar smaak toe.
Hussel alles goed door elkaar zodat de pasta de smaak van de tomatenjus absorbeert.

Buon appetito!