Run baby run

IMG_20130102_183159 - kopie

Deze ochtend had ik het bijna opgegeven in de komende zomer te geloven. Eerlijk. Ik had al een boek, een haakpen, een zetel, een pot thee en wat kaarsen klaar en probeerde het feit dat we twee seizoenen hadden overgeslagen te verteren met behulp van een paar latten nachtzwarte chocolade. Maar er lag een baksteen op mijn maag. Mijn blik stond op oneindig (lees: richting evenaar) en mijn godganse lijf jankte om meer van die hitte na die ene dag zon.

Dus ik riep de noodtoestand voor hopeloze zomers uit en ik weet niet of u het weet maar tegen dit soort miserie bestaat maar één remedie: bewegen en buiten graag. De lelijkste schoenen ter wereld had ik daarvoor nodig. Het soort dat je best met gesloten ogen aantrekt, wil je vroegtijdige blindheid voorkomen. En dan de fiets op. De straat uit. De brug over. Tot waar De Schelde op mij ligt te wachten in al zijn glorie.

En verdorie wat is ze toch schoon! Met al dat wolkende fluitekruid, haar oevers vol wild wuivend riet waarin flirtende karekieten en polyfone kikkerkoren zich schuilhouden. Jagende reigers en huilende buizerds, bergeenden met donzige jongen, kievitten op hun quivive voor puffende indringers met fluo schoeisel en kijk daar pijlsnel zwenken met de wind de boerenzwaluwen over de dijk. Boterbloemen, smeerwortel in al haar kleuren, gele lis, lome koeien op een kluitje en dan verte, veld na veld na veld, alle aquarelkleuren blauw en groen tot waar je maar kan kijken. Oké tot aan het razende viaduct dan.

En ik loop! Ik heb gisteren van kenners vernomen dat ik dat toch het best met mijn hart doe. De verguisde hartslagmeter lag al jarenlang achterin de kast. Ik loop niet graag braaf en traag met dat ding om mijn middel. Want dat laat zich luidkeels horen als je een overtreding begaat. Het roept je tot de orde. Het tikt je op de tenen. Hé jij daar, kan het wat trager, alstublieft! Vet verbranden doe je anders! Je hart trainen, je lijf sparen, dat doen we met mate! Ingetogen! Niet als een kip zonder kop.

Jaja, zo zal het allemaal wel horen. Volgens het langetermijnplan. Toekomstperspectief op de loopbaan.
Niks voor mij. Ik race graag. Ik ga er graag al eens over. Ik loop mezelf gezwind voorbij tot de einder. Ik wil voelen dat ik vooruit ga, dat de wind in mijn haar zit, dat de kilometerteller loopt. Dat ik dan wat minder verbrand? Ach ja! We lopen toch niet om een doel te bereiken? We lopen omdat het leuk is om hard te gaan! Stress verbranden doe je zo! Dus ik ben nog wel even bezig!
Ok, ik geef toe dat na zes kilometer mijn voeten gaan slepen, oplettende passanten het geluid kunnen registeren van een amechtig hijgend paard en na afloop geen mens nog een zinnig woord van mij te horen krijgt. Maar leuk! Echt! Heerlijk!

Maar vandaag ben ik braaf. Ik ga mij beheersen. Ik ga lopen zoals het hoort. Ik ga mij houden aan mijn meester: het hart en zijn meter. En ik ga proberen dat irritante gepiep te voorkomen.
Dat blijkt geen sinecure. Ik hoop dat mijn 9,5 km per uur toch nog rond een mooie 8,5 mag blijven hangen als ik me een klein beetje inhoud. De meter beweert dat mijn hartslag gezien lengte, leeftijd, geslacht en gewicht tussen 118 en 155 moet fluctueren. Dus we gaan. Of althans dat hoop ik. Na een paar meter blijkt dat, wil ik die sirene niet laten afgaan, ik het op een 7,5km moet houden. Stel je voor! Ik schaam me dood. 7,5 km per uur! Dat is niet meer lopen! Dat is de pas inhouden. Dat is huppelen. Dat is stappen in draf. Dat is wandelen met de knieën omhoog. O mijn hemel, waar is dat lekkere rennen toch gebleven! Maar we gaan ons nu niet laten gaan. We gaan ons beheersen en tenminste dit ene ritje uitzitten. Jawel! Dus ik loop in slow motion en probeer te ademen alsof ik plat op de grond lig. Diep en met uiterste controle. In de hoop dat dat helpt.

We zijn 6 kilometer later. Ik ben bijlange niet moe maar verveel me. Mijn benen jeuken. Mijn voeten trappelen van ongeduld. Ik besluit dat het anders moet. Dat ik hier iets achter moet laten en iets op moet rapen. Dat lopen ‘in the zone’ een ander soort taal verstaat. Een lopen waar ruimte onstaat tussen de lijntjes van de kilometriek, tussen de verende passen, tussen de slagen van mijn hart, het ritme van mijn ademhaling. En ik kijk. En ik luister. En ik ruik. En ik moet plots denken aan wat yoga met je doet. En waarom ik zo graag wandel. En ik zie hoe het landschap zich uitstrekt onder de duistere hemel en continu verandert, hoe de wind vrij spel krijgt, hoe De Schelde krimpt, hoe in het riet vogels zich schuil houden, dat de vlier hier al bloeit en ik verdwijn. Ik vergeet dat ik mij aan de regels hou. Ik laat het tempo los. Ik loop verloren. En dat is mooi. Dat is heerlijk. Er is geen jacht, er is geen finish. Er is tijd over. En ik vergeet dat het een natte koude dag is. Ik vergeet dat ik vrees voor de zomer. Want ik ben buiten. En kijk, het is waarachtig lente. De natuur zwelt en gloeit en is geweldig.

Ga naar buiten. Vandaag nog. Koop uzelf een paar afgrijselijke loopschoenen (goeie! het is je enige investering!) en eventueel een hartslagmeter (ander middeltje is met een maatje lopen en praten tijdens de run. Als dat lukt zonder gehijg, ben je goed bezig). Doe gelijk wat aan (de outfit is van veel minder belang). Kies een plek in het groen (bewezen relaxerende en genezende invloed). Zet je oren en ogen open (laat die ipod toch thuis).

Eet voor het lopen licht.
Leuke eco sportkleding vind je hier maar voor mijn part doe je het gewoon in pyama.
Ik loop graag met Runkeeper.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s