Meer moet dat niet zijn.

471

We vergeten het al eens deze dagen. Dat het niet per se hoeft. Zoveel. Eten en drinken. Geschenken en uitstapjes. Vertier en verteer. Het is alsof het einde van een jaar vraagt om exuberante hoeveelheden van zowat alles wat een welvaartsstaat ons te bieden heeft. We pakken zo graag met iets uit. Iets tastbaars. We tonen zo graag aan onszelf en de ander dat we het kunnen. Spenderen. Kopen. Hebben. En ik ga hier niet heiliger zijn dan het kindeke Jezus. Ik ben een even groot kind van deze tijd als de rest van de rijke meute. Ik ben ook geneigd mijzelf te goed te doen aan het genot van het produkt. Omdat het bereikbaar is. Omdat het een voldaan gevoel geeft. Kort weliswaar maar niet te versmaden lekker, dat hebben. Het TGV-tempo waarmee we in deze samenleving door de bocht sjezen, vraagt om een snelle en instant te consumeren compensatie voor de karrenvrachten aan energie die we dag in dag uit verdoen om die ratrace aan te kunnen. Na een week hard werken, hebben we de neiging te veronderstellen dat niks fijner is dan ons eens echt goed te laten gaan. Mensenkenners raden het ons zelfs aan. Want het is goed jezelf te verwennen als je alsmaar Moet. Maar moet dat zo nodig? Of leggen we het onszelf op, dat moeten. Als we onze levensstijl eens grondig scannen, ontdekken we dat het eigenlijk niet om verplichtingen, zoals we het zo graag noemen, maar om keuzes gaat. En dat we eigenlijk flink wat kunnen schrappen als we zouden willen. Mochten meer mensen halftijds werken, zou er meer werk zijn voor meer mensen. En er zou meer tijd zijn om te mogen. Om een boek te lezen. Een brood te bakken. Een vriend te helpen. Ik weet dat zowat iedereen zal repliceren dat dat niet zomaar kan. Dat er een huis moet worden afbetaald, dat benzine vloeibaar goud is, dat een rusthuis een fortuin kost. En ik ga dat niet ontkennen. Ook ik maak me zorgen om later, als ik mijn gebrek aan spaargeld en diploma’s probeer te relativeren, mijn piepkleine huurhuis vervloek en constateer dat degelijke kinderschoenen onbetaalbaar geworden zijn. Maar ik besef evenzeer dat ik dat tijdschrift vol holle frasen niet hoefde te kopen, die laarzen van vorig jaar nog best wel een winter mee konden gaan en mijn karretje in het warenhuis eigenlijk maar half zo vol hoefde te zijn om goed te eten. Weet je wat? We kunnen onszelf op heterdaad betrappen als we dat willen. Als we mans of vrouws genoeg zijn om onszelf eens voor onze eigen kont te slaan met al die vermetele excuses waarmee we ons zo graag indekken en mooipraten. We kunnen best eens lekker streng zijn voor onszelf en het één en ander kritisch onder de loep houden. En dat dat eigenlijk deugd kan doen, wil ik je verklappen! Dat dat ook voldoening geeft. Dat zweepje op onze grijpgrage o zo lege handjes. En dat het nog fijner wordt, als we er creatief mee omspringen. Als we onze grote ontbering gaan vullen met ander vermaak, met dingen die even veel waard zijn maar minder tastbaar misschien. Een wandeling door één van Natuurpunts pareltjes, een boek of een film uit de bib, een sjaal uit de kringloopwinkel, een tekening van je kind in een kadertje, een warm bad met kaarsen en Klara, een veldboeket, een kop thee met een koekje van eigen deeg, de geur van verse soep, de kleur van de lucht na hevige regen, lopen langs De Schelde, het geluid van de wind in een treurwilg, dertig spreeuwen op een molenwiek, iemand die piano speelt achter het raam, een kruik in je bed, lachen, huilen, slapen, de was ophangen, een brief schrijven, een verhaal voorlezen, kamperen, zwemmen in een meer, bramen plukken, iemand kussen die de liefste is. We weten het eigenlijk goed. En we kunnen het zelfs nog beter. We hebben alles in huis om onszelf een plezier te doen: een lijf met vijf zintuigen en een hoofd dat heel goed als spiegel fungeert als we het in de juiste hoek draaien en in het scherpste licht zien en een hart dat warm kan worden bij het kleinste, fijnste, minuscuulste splintertje geluk. En dan zijn we heel wat. En daar komen we ver mee. Als we willen: een gans leven. Stinkend rijk en tevreden. Dat ik het iedereen wens.

Advertenties

One Reply to “Meer moet dat niet zijn.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s