Verloren brood.


Ik geef het toe. Ik pak er graag mee uit. Met mijn stokpaardje. Gezonde voeding, holistische levenshouding incluus. En ik daag mezelf elke dag weer uit tot het implementeren van al wat ik erover hoop te weten, in de praktijk van een haalbare levenshouding. Dat valt mee. Echt. Momenteel experimenteer ik, na het eindeloos combineren van gezonde ingrediënten voor de meest vitaliserende smoothies, met gezond broodbeleg. Want laat ons wel zijn, de plakken prefabkaas en steeds rozere charcuterie die we gemakshalve tussen onze sneetjes plakken, kunnen niet meteen worden onderschreven als een verbetering van ons gezondheidsniveau, wat de boerenbond hierover ook zeggen mag.

Maar het blijft gemeengoed, dit soort van dagelijkse broodvulling. Omdat we het gewoon zijn. Omdat we er als kind al brooddozen vol van naar binnen werkten. Omdat de slager ons steeds een rolletje of een balletje toestak. Dat het anders kan, wordt de laatste tijd meermalen gepredikt door gezondheidsgoeroe’s en voortreffelijke initiatieven als EVA vzw die ook de broodtrommel van je kind graag vullen met kraakvers vitaminerijk gerief en daarbij blijken de gebruikelijke schellen rommel helemaal niet nodig. Integendeel. Er valt wat te doen met je brood. En het blijkt zelfs een lust voor oog en mond. Een creatieve uitdaging ook en op die manier een plezier voor jezelf en je kinderen want hoe verrassend werkt nieuw broodbeleg!

Maar ik hoor toch genoeg mensen repliceren met bezwaren als tijds- of geldgebrek om dit ernstig te nemen. Want dat betere broodbeleg kost tijd en geld. Het tijdscriterium kan ik makkelijk weerleggen door de bereiding van een gezond smeersel te zien als tijdsinvulling ipv als tijdsverlies. Door koken en consoorten te zien als een plezierige bezigheid, door het samen te doen met je lief of je kind. Roeren, hakken, mengen, verzinnen. Door er misschien zelfs een kookschriftje (met foto’s!) over bij te houden, of (waarom niet?) een blog! En ja dan moeten andere zaken soms wijken, zoals dat half uurtje televisie of computer. Maar is dat dan geen rijkdom? Dat je dat kan laten en in de plaats daarvan iets maakt? Vlug genoeg merk je hoe relatief die tijdsbesteding dan is, hoe makkelijk je sommige bezigheden in je leven integreert omdat ze je zinvol lijken en even later ben je tijdens het koken van de avond- of middagmaaltijd al in staat een belegje te maken waarbij je ingrediënten gebruikt die je toch al voor het grijpen had. Maar geld dat kostbaar goed. Dat kost wat, bio en gezond. En daarom inderdaad mijn zoektocht van de voorbije weken naar een bewijs dat het echt niet hoeft, dat gezond ook zuinig kan en dat eenvoudige ingrediënten waar u voordien niet wakker van lag kunnen worden omgetoverd tot voedzame broodvulling zonder uw rekening te plunderen en dat is me gelukt. Echt waar! Want wie niet rijk is, moet vindingrijk zijn.

Maar voor al diegenen die bio met de vinger wijzen als een elitaire levenswijze voor een intellectuele minderheid, mag ik u vragen toch even uw levenswijze onder de loep te nemen en uzelf te betrappen op uitgaven die niet hoeven, die het niet waard zijn uw financiële draagkracht teniet te doen? Die u makkelijker plunderen dan gewild en verwacht? En het zijn dan vaak de tussendooreuro’s die het hem doen. En dan kijk ik zelf graag in de spiegel en biecht u op dat ik geen heilig boontje ben, dat ik dit weekend zelf ten prooi viel aan het gemakshalve verspillen van geld dat mij eigenlijk niks opbracht en uitgaven die normaalgezien zo weer vergeten zouden zijn, ware het niet dat ik er nu net deze dagen mijn hoofd over breek.

Zo verzeilde ik zondagochtend in een stad waar ik tijd teveel had en door straten zwierf waar alles sliep en dus bitter weinig te beleven viel. En ik had mij hierop niet genoeg voorzien dus ging ik mij al slenterend vervelen en daar krijg je honger van en doorsnee bakkers hebben brood dat stijf staat van een resem additieven die niks met brood an sich te maken hebben en op zondag etalages vol geraffineerd suikergoed dat een lichaam eigenlijk niet nodig heeft, zelfs niet duldt en met moeite verteert of opslaat in zijn afvalcontainers om er later de één of andere ontsteking mee op te roepen. Bovendien krijg je er een snelle energiekick van die je nadien meteen de das omdoet en je lusteloos en loom maakt waardoor je dan weer snakt naar meer en meer en meer. Suiker wint als geen ander.

Maar ik had het allang aan mijn been (of mijn maag, die gromde als een wolf naar de geuren die naar buiten dreven en eclairs hadden gezien, soezen en slagroom) en even later had ik ook nog een warme choco tussen mijn verkleumde vingers en een tijdschrift dat teveel blonk om goed te zijn terwijl thuis bibliotheekboeken in de zetel ongelezen hun best lagen te doen meegenomen te worden op stap naar een vreemde stad waar niks te beleven viel.

En ik weet wat u denkt. Waarover maak ik mij druk en nu ga ik toch niet muggeziftend beginnen over een thermos biochocomelk of over zelfs helemaal geen melk maar thee. En u vindt dat ik overdrijf en mezelf een break moet geven van mijn verantwoorde levenshouding. Maar ik was toch maar 10 euro armer, mijn lijf een dozijn suikerklontjes rijker en ik had er bitter weinig aan gehad.

Dus in het vervolg neem ik dat boek mee, die thermos en dat eerlijke brood met een beleg dat ik nu nog bedenken moet. En ja, ik vind dat best een blij idee. Ik sla mezelf niet dood om tien euro meer of minder maar ik vind dat het geen kwaad kan even stil te staan bij mijn gedrag als consument, mijn leven als voorstander voor gezonde voeding en mijn hart voor een ecologisch bewustzijn. Want elke kleine stap is er één.

(Later uiteraard uitgebreid meer over dat BROODBELEG!)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s